Terug naar hoofdinhoud

De zeven spirituele principes als kompas voor ons mens-zijn

Door Marcel Keehnen | 1 augustus 2026 | Hits 534
De zeven spirituele principes als kompas voor ons mens-zijn

Wat zij betekenen voor ons dagelijks leven

Wat betekent een spirituele overtuiging als zij alleen uit mooie woorden bestaat? We horen mensen vaak zeggen dat ze spiritueel zijn. Maar wat betekent dat in het dagelijks leven? Uiteindelijk wordt spiritualiteit zichtbaar in de manier waarop we leven: in hoe we met onszelf en anderen omgaan, hoe we betekenis geven aan ons bestaan en aan verlies, en hoe we verantwoordelijkheid nemen voor onze keuzes.

De zeven principes – de Seven Principles – van het spiritualisme raken aan grote en tijdloze vragen. Komen we allemaal voort uit dezelfde bron? Blijft de liefdevolle band met onze dierbaren na de dood bestaan? Hebben onze keuzes gevolgen die verder reiken dan dit leven? En houdt onze ontwikkeling ooit op?

De principes geven daarop geen eenvoudige of verplichte antwoorden. Ze nodigen ons uit om na te denken over wie we zijn, over de zin van het leven en over wat we voor anderen kunnen betekenen. In dit artikel lees je waar de Seven Principles vandaan komen en, nog belangrijker, wat ieder principe vandaag de dag voor ons als mensen kan betekenen.

Wat zijn de zeven principes?

De Seven Principles vormen de grondslag van de religieuze filosofie van de Britse Spiritualists’ National Union (SNU). Ze beschrijven de belangrijkste overtuigingen van het spiritualisme.

De principes zijn geen geboden die voorschrijven wat iemand precies moet geloven of hoe iemand moet leven. Ze zijn bedoeld als richtingwijzers. De SNU benadrukt dat mensen de ruimte hebben om de principes vanuit hun eigen inzicht, ervaring en bewustzijn te begrijpen. Daardoor kunnen woorden als God, ziel, engelen en spirituele wereld voor verschillende mensen een verschillende betekenis hebben.

Hoewel de formuleringen uit de negentiende eeuw stammen, is hun kern nog altijd actueel. Woorden als Fatherhood en Brotherhood klinken in onze tijd misschien mannelijk of ouderwets. Ze kunnen ruimer worden verstaan: als verwijzingen naar een goddelijke oorsprong en naar de verbondenheid en gelijkwaardigheid van de gehele mensheid.

In dit artikel worden steeds drie lagen onderscheiden:

  1. de officiële Engelse formulering van het principe;
  2. de spiritualistische overtuiging die daarin tot uitdrukking komt;
  3. de persoonlijke waarden en de betekenis voor ons dagelijks leven.

Waar komen de principes vandaan en wie heeft ze doorgekregen?

De Seven Principles zijn nauw verbonden met Emma Hardinge Britten (1823–1899), een Engels medium, schrijver en begaafd spreker. Zij was een van de belangrijkste pioniers van het moderne spiritualisme en hield in verschillende landen geïnspireerde lezingen, waarbij zij regelmatig in een lichte trancetoestand sprak.

In 1871 hield zij in Londen een lezing onder de titel The Creed of the Spirits. Binnen de spiritualistische traditie wordt deze lezing gezien als een belangrijke basis voor wat later de Seven Principles zouden worden. Volgens de overlevering ontving Emma de achterliggende gedachten via haar mediumschap van de geest van Robert Owen (1771–1858). Owen was tijdens zijn aardse leven een Welshe sociaal hervormer, een van de grondleggers van de coöperatieve beweging en in zijn laatste levensjaren ook betrokken bij het spiritualisme.

De zeven principes zijn in 1871 echter nog niet als één kant-en-klare, genummerde lijst doorgegeven. Ze hebben zich in de jaren daarna ontwikkeld. Op 9 april 1887 vatte Emma Hardinge Britten haar geloofsovertuiging samen in zes principes:

  1. Het vaderschap van God;
  2. De broederschap van de mens;
  3. De onsterfelijkheid van de ziel;
  4. Persoonlijke verantwoordelijkheid;
  5. Gevolgen in het hiernamaals voor het goede en verkeerde dat op aarde is gedaan;
  6. Eeuwige ontwikkeling voor iedere menselijke ziel.

In deze opsomming ontbrak nog het principe over het contact met de spirituele wereld en de dienstbaarheid van engelen. Dit werd later als afzonderlijk principe toegevoegd. Ook werd The Immortality of the Soul – de onsterfelijkheid van de ziel – anders geformuleerd als The Continuous Existence of the Human Soul: het voortdurende voortbestaan van de menselijke ziel.

Toen de Spiritualists’ National Federation in 1901 werd omgevormd tot de Spiritualists’ National Union, werden de principes in de statuten opgenomen. Door de toevoeging van het principe over het contact met de spirituele wereld bestond de lijst vanaf dat moment uit zeven principes. Deze formulering vormt nog altijd de grondslag van de SNU.

We kunnen daarom zorgvuldig zeggen dat Emma Hardinge Britten via haar geïnspireerde mediumschap de geestelijke en inhoudelijke basis van de principes heeft aangereikt. Volgens de spiritualistische overlevering speelde de geest van Robert Owen daarbij een belangrijke rol. De huidige indeling in zeven principes is vervolgens stap voor stap binnen de spiritualistische beweging ontstaan.

De zeven principes

1. God als oorsprong van al het leven

Officiële formulering: The Fatherhood of God – het vaderschap van God

Persoonlijke waarden: verwondering, eerbied voor het leven, bescheidenheid en zorgzaamheid.

Vraag voor het dagelijks leven: ga ik respectvol om met mezelf, andere mensen, dieren en de natuur?

Het eerste principe spreekt over The Fatherhood of God. In de taal van de negentiende eeuw werd God meestal als Vader aangeduid. Het woord Fatherhood hoeft binnen het spiritualisme echter niet te betekenen dat God wordt gezien als een mannelijke persoon die ergens buiten of boven ons bestaat. God kan ook worden begrepen als de goddelijke bron, een universele intelligentie, de scheppende levenskracht of het bewustzijn waaruit al het leven voortkomt.

De Seven Principles schrijven niet voor welk beeld iemand van God moet hebben. De één ervaart God als een persoonlijke en liefdevolle aanwezigheid. Een ander spreekt liever over de Bron, het Al, het goddelijke of een universele kracht. Ook iemand die moeite heeft met traditionele religieuze voorstellingen kan zich daardoor in de kern van dit principe herkennen.

Het gaat niet in de eerste plaats om het juiste woord, maar om het besef dat het leven een diepere oorsprong heeft en deel uitmaakt van een groter geheel.

Wanneer al het leven uit dezelfde bron voortkomt, staat niets volledig los van het geheel. Mensen, dieren, de natuur en de wereld waarin wij leven zijn met elkaar verbonden. Het goddelijke is dan niet alleen aanwezig in kerken, gebeden of bijzondere spirituele ervaringen. Het kan evengoed worden herkend in de natuur, in stilte, in creativiteit, in mededogen en in de liefde en zorg die mensen elkaar geven.

Dit principe kan ook invloed hebben op de manier waarop we naar onszelf kijken. Als ieder mens deel uitmaakt van dezelfde goddelijke oorsprong, bezit ieder mens een wezenlijke waarde. Die waarde hangt niet af van prestaties, bezit, maatschappelijke positie, geloof of spirituele ontwikkeling. Niemand staat buiten het goddelijke en niemand heeft het alleenrecht op de waarheid.

Leven vanuit dit principe vraagt om verwondering én bescheidenheid. We erkennen dat we deel uitmaken van iets wat groter is dan wijzelf en wat we waarschijnlijk nooit volledig kunnen doorgronden. Dat kan ons helpen om minder snel te oordelen en niet te doen alsof wij alle antwoorden hebben.

Het herinnert ons er ook aan dat de wereld niet alleen om ons draait. Als al het leven voortkomt uit dezelfde bron, vraagt dat om respect voor andere mensen, voor dieren en voor de natuur. Dankbaarheid, zorgzaamheid en eerbied voor het leven worden daarmee een praktische uitdrukking van dit principe.

2. De verbondenheid en gelijkwaardigheid van alle mensen

Officiële formulering: The Brotherhood of Man – de broederschap van de mens

Persoonlijke waarden: respect, gelijkwaardigheid, compassie, saamhorigheid en rechtvaardigheid.

Vraag voor het dagelijks leven: blijf ik de mens achter het gedrag zien, ook wanneer we van mening verschillen?

Wanneer alle mensen uit dezelfde goddelijke bron voortkomen, vormen zij in wezen één menselijke familie. Dat is de kern van het tweede principe.

Het woord Brotherhood stamt uit de negentiende eeuw en klinkt in onze tijd niet volledig inclusief. We kunnen het ruimer begrijpen als menselijkheid, saamhorigheid en de verbondenheid en gelijkwaardigheid van alle mensen.

Die gelijkwaardigheid gaat verder dan afkomst, huidskleur, nationaliteit, geloof, gender, geaardheid, gezondheid, maatschappelijke positie of levensovertuiging. Mensen verschillen in karakter, mogelijkheden, ervaringen en opvattingen, maar deze verschillen maken de ene mens niet meer waard dan de andere. Ieder mens verdient respect, veiligheid en de mogelijkheid om zich te ontwikkelen.

Verbondenheid betekent niet dat we allemaal hetzelfde moeten denken of dat er nooit conflicten mogen zijn. Juist wanneer we van mening verschillen, wordt zichtbaar hoe serieus we dit principe nemen.

Kunnen we werkelijk luisteren naar iemand met wie we het oneens zijn? Kunnen we grenzen stellen zonder de ander zijn menselijkheid te ontzeggen? En zijn we bereid onze eigen overtuigingen te onderzoeken wanneer die anderen buitensluiten of tekortdoen?

Het tweede principe vraagt ook om compassie. We kennen niet altijd het verhaal achter iemands gedrag, verdriet of keuzes. Compassie betekent niet dat we alles moeten goedkeuren, iedere verantwoordelijkheid moeten wegnemen of geen grenzen mogen stellen. Het betekent dat we de mens achter het gedrag blijven zien en proberen te begrijpen wat iemand nodig heeft om verder te kunnen.

Broederschap wordt pas werkelijk zichtbaar in ons handelen: in aandacht geven aan iemand die zich alleen voelt, hulp bieden zonder ons boven de ander te plaatsen, onrecht niet negeren en bereid zijn zowel te geven als te ontvangen.

Verbondenheid is geen eenrichtingsverkeer. Ook hulp kunnen aannemen, onze kwetsbaarheid durven tonen en erkennen dat we anderen nodig hebben, horen daarbij.

In het dagelijks leven herinnert dit principe ons eraan dat niemand boven een ander staat. Kennis, bezit, maatschappelijke positie, geloof of spirituele ervaringen maken iemand niet belangrijker dan een ander.

Werkelijke verbondenheid ontstaat wanneer we elkaar als gelijkwaardig ontmoeten, hulp bieden zonder de ander te overheersen en oog houden voor zowel individuele behoeften als het welzijn van de gemeenschap. Zo wordt broederschap geen abstract ideaal, maar een houding die zichtbaar wordt in onze keuzes en relaties.

3. Contact met de spirituele wereld en de dienstbaarheid van engelen

Officiële formulering: The Communion of Spirits and the Ministry of Angels

Persoonlijke waarden: liefde, openheid, dienstbaarheid, zorgvuldigheid en onderscheidingsvermogen.

Vraag voor het dagelijks leven: kan ik openstaan voor het spirituele zonder iedere ervaring direct als een boodschap te beschouwen?

Het derde principe raakt aan wat het spiritualisme onderscheidt van veel andere levensbeschouwingen: de overtuiging dat communicatie tussen de fysieke en de spirituele wereld mogelijk is. De lichamelijke dood beëindigt volgens deze visie niet de persoonlijkheid of de liefdevolle verbondenheid tussen mensen.

Met spirits worden de zielen of persoonlijkheden bedoeld van mensen die hun aardse leven hebben voltooid. Binnen het spiritualisme wordt aangenomen dat contact met hen mogelijk is, bijvoorbeeld via mediumschap.

Wanneer daarbij herkenbare eigenschappen, herinneringen of omstandigheden naar voren komen, kan dat voor nabestaanden een persoonlijke aanwijzing zijn dat hun dierbare nog altijd voortbestaat en dat contact mogelijk is.

Het woord communion betekent meer dan alleen het uitwisselen van informatie. Het verwijst ook naar verbondenheid, samenzijn en het voortbestaan van een relatie.

Voor ons als mensen kan dit betekenen dat liefde niet ophoudt wanneer iemand sterft. De herinneringen, de invloed en de liefde van een dierbare kunnen in ons leven aanwezig blijven. De relatie verandert, maar hoeft niet als betekenisloos of volledig verdwenen te worden beschouwd.

Dit principe neemt het verdriet om een overlijden niet weg. Het vraagt ook niet dat we voortdurend op zoek gaan naar tekens of contact. Het kan wel ruimte geven aan het vertrouwen dat de band met een dierbare niet verloren hoeft te zijn.

Binnen het spiritualisme bestaat de overtuiging dat de ziel voortleeft en dat liefde, herkenning en verbondenheid na de dood mogelijk blijven. Dat vertrouwen kan naast het gemis bestaan en steun bieden tijdens het rouwproces.

Met the Ministry of Angels wordt de helpende en dienende werking vanuit de spirituele wereld bedoeld. Het begrip angels kan letterlijk als engelen worden opgevat, maar ook ruimer als spirituele helpers, gidsen, leraren of verder ontwikkelde zielen. Zij zouden mensen kunnen inspireren, begeleiden of ondersteunen bij healing en geestelijke ontwikkeling.

Het woord ministry is hierbij belangrijk: het gaat om dienstbaarheid, niet om macht of status. Dienstbaarheid betekent dat inspiratie, kennis of spirituele ondersteuning wordt ingezet voor het welzijn en de ontwikkeling van anderen.

Dit principe nodigt uit tot openheid, maar ook tot onderscheidingsvermogen. Niet iedere gedachte, droom, emotie of toevallige gebeurtenis hoeft een boodschap uit de spirituele wereld te zijn. We mogen ruimte laten voor verwondering zonder ons gezonde verstand opzij te zetten.

Ook hoeven anderen onze ervaringen niet op dezelfde manier uit te leggen. Een open houding gaat daarom samen met nuchterheid, zelfreflectie en respect voor verschillende overtuigingen.

4. Het voortbestaan van de menselijke ziel

Officiële formulering: The Continuous Existence of the Human Soul

Persoonlijke waarden: hoop, vertrouwen, zingeving en waardering voor het aardse leven.

Vraag voor het dagelijks leven: helpt deze overtuiging mij om bewuster, liefdevoller en betekenisvoller te leven?

Het vierde principe verwoordt de centrale overtuiging dat de dood van het fysieke lichaam niet het einde van de mens is. Het lichaam sterft, maar de ziel, het bewustzijn en de wezenlijke persoonlijkheid blijven volgens het spiritualisme bestaan. De dood is vanuit deze visie geen vernietiging, maar een overgang van de fysieke naar de spirituele wereld.

Met het voortbestaan van de ziel wordt meer bedoeld dan dat er na de dood alleen een onpersoonlijk beginsel overblijft. Het spiritualisme gaat ervan uit dat iets van onze individualiteit behouden blijft: wie wij zijn, wat wij hebben geleerd, de liefde die wij voelen en de relaties die ons hebben gevormd.

De omstandigheden waarin die voortzetting plaatsvindt, kunnen we tijdens het aardse leven waarschijnlijk nooit volledig begrijpen.

Dit principe betekent niet dat verdriet om een overlijden minder zwaar hoeft te zijn. We missen de fysieke aanwezigheid van onze dierbare: de stem, de aanraking, de vertrouwde gewoonten en het samen delen van het dagelijks leven.

Het geloof dat iemand voortbestaat, neemt die leegte en het rouwproces niet weg. Het kan wel een ander perspectief bieden: de relatie en de liefde zijn niet ten einde, maar hebben een andere vorm gekregen.

Mensen kunnen op verschillende manieren het gevoel krijgen dat een overleden dierbare nog nabij is. Dat kan gebeuren in een droom, tijdens een moment van stilte, door een onverwachte herinnering of door een ervaring die iemand als contact met de spirituele wereld beleeft.

Voor sommigen kan ook een mediamiek contact persoonlijke aanwijzingen voor het voortbestaan geven. De betekenis van zulke ervaringen is persoonlijk en kan bijzonder groot zijn, zeker wanneer ze troost bieden of helpen om met onbeantwoorde gevoelens verder te gaan.

Het is zorgvuldig om onderscheid te maken tussen een persoonlijke overtuiging, een persoonlijke bewijservaring en algemeen aanvaard wetenschappelijk bewijs. Het voortbestaan van de menselijke ziel is niet als natuurwetenschappelijk feit vastgesteld. Binnen het spiritualisme vormt het wel een centrale overtuiging waarop de andere principes voortbouwen.

Wanneer ons bestaan niet beperkt is tot de jaren die wij op aarde doorbrengen, krijgen liefde, relaties, keuzes en innerlijke ontwikkeling een ruimere betekenis.

Het aardse leven kan dan worden gezien als een belangrijk deel van een langere reis van de ziel. Dat maakt dit leven niet minder waardevol, maar juist kostbaar. Wat wij hier leren, delen en voor anderen betekenen, nemen we volgens deze visie mee in onze verdere ontwikkeling.

5. Persoonlijke verantwoordelijkheid

Officiële formulering: Personal Responsibility

Persoonlijke waarden: eerlijkheid, zelfreflectie, moed en bereidheid tot herstel.

Vraag voor het dagelijks leven: welk aandeel is van mij en wat kan ik erkennen, veranderen of herstellen?

Het vijfde principe is misschien wel het meest nuchtere en praktische van de zeven. Ieder mens draagt verantwoordelijkheid voor zijn of haar eigen gedachten, woorden, keuzes en daden. We kunnen die verantwoordelijkheid niet blijvend bij God, het lot, onze opvoeding, andere mensen of de spirituele wereld neerleggen.

Persoonlijke verantwoordelijkheid betekent niet dat wij volledige controle hebben over alles wat in ons leven gebeurt. Mensen worden geboren in verschillende omstandigheden en hebben niet allemaal dezelfde kansen, gezondheid, veiligheid of mogelijkheden.

Ziekte, verlies, geweld, armoede en andere ingrijpende gebeurtenissen kunnen iemand treffen zonder dat diegene daarvoor heeft gekozen of ze heeft ‘aangetrokken’. Dit principe mag daarom nooit worden gebruikt om mensen de schuld te geven van hun lijden.

Waar het wel over gaat, is de manier waarop wij – binnen onze mogelijkheden en beperkingen – omgaan met wat het leven ons brengt. We kunnen niet altijd bepalen wat er gebeurt, maar vaak wel hoe we erop reageren en welke volgende stap we zetten.

Daarbij hoort ook dat we onze eigen invloed eerlijk onder ogen zien. Hebben onze woorden iemand geraakt? Hebben we uit angst, boosheid of eigenbelang gehandeld? Durven we onze eigen schaduwkanten, angsten en terugkerende patronen onder ogen te zien? En zijn we bereid om daar verantwoordelijkheid voor te nemen?

Verantwoordelijkheid nemen gaat over bewustwording, herstel en groei. We kunnen een fout niet ongedaan maken, maar we kunnen haar wel erkennen, excuses aanbieden, schade proberen te herstellen en andere keuzes leren maken.

Juist doordat niemand volmaakt is, blijft die mogelijkheid tot verandering belangrijk.

Dit principe beschermt ook onze persoonlijke vrijheid. Adviezen van anderen kunnen waardevol zijn, maar uiteindelijk blijven onze keuzes van onszelf. Niemand anders kan de verantwoordelijkheid voor ons leven overnemen.

Dat geldt ook wanneer we leiding, bevestiging of antwoorden buiten onszelf zoeken. Wat iemand anders ons ook aanreikt, wij blijven zelf verantwoordelijk voor wat we ermee doen.

Persoonlijke verantwoordelijkheid betekent daarnaast dat we zorgvuldig omgaan met de invloed die wij op anderen hebben. Onze woorden en daden kunnen steun geven, maar ook schade veroorzaken.

Daarom vraagt dit principe om eerlijkheid, zelfreflectie en het vermogen om onze fouten te erkennen en ervan te leren. Het welzijn en de vrijheid van de ander verdienen daarbij evenveel aandacht als onze eigen wensen en overtuigingen.

6. De gevolgen van ons handelen, nu en na de lichamelijke dood

Officiële formulering: Compensation and Retribution Hereafter for All the Good and Evil Deeds Done on Earth

Persoonlijke waarden: moreel bewustzijn, empathie, rechtvaardigheid, vergeving en herstel.

Vraag voor het dagelijks leven: kijk ik alleen naar mijn bedoelingen, of ook naar wat mijn handelen met anderen doet?

De traditionele Engelse formulering van het zesde principe klinkt streng. Vooral het woord retribution kan de indruk wekken van vergelding of straf door een oordelende God.

Binnen de spiritualistische filosofie wordt dit principe meestal niet gezien als een hemels systeem van beloning en bestraffing. Het verwijst naar de natuurlijke werking van oorzaak en gevolg: wat wij denken, zeggen en doen heeft consequenties, voor anderen én voor onze eigen innerlijke ontwikkeling.

Onze keuzes laten iets achter. Liefde, eerlijkheid, rechtvaardigheid en mededogen kunnen verbinding, vertrouwen en geestelijke groei bevorderen. Egoïsme, misleiding en moedwillige beschadiging kunnen pijn, verwijdering en schuld veroorzaken.

Soms zijn de gevolgen onmiddellijk zichtbaar, soms pas veel later. Ook goede bedoelingen nemen niet altijd weg dat ons handelen een ander kan hebben gekwetst.

Volgens de spiritualistische visie ontlopen wij na de lichamelijke dood de betekenis van ons aardse handelen niet. Met een ruimer bewustzijn zouden we kunnen terugkijken op ons leven en niet alleen zien wat we hebben gedaan, maar ook ervaren welke invloed dat op anderen heeft gehad.

Dat kan vreugde en voldoening geven wanneer we liefde of steun hebben gebracht. Het kan ook confronterend zijn wanneer we anderen pijn hebben gedaan of mogelijkheden onbenut hebben gelaten.

Dit wordt niet gezien als een eeuwige veroordeling. Er is binnen deze filosofie geen God die uit boosheid straft en geen hel waaruit ontsnapping onmogelijk is.

Het inzicht in de gevolgen van ons handelen is juist onderdeel van het leerproces van de ziel. Bewustwording kan leiden tot berouw, herstel en verdere ontwikkeling.

Daarom sluit het zesde principe nauw aan bij persoonlijke verantwoordelijkheid. Het nodigt ons uit om niet alleen naar onze intenties te kijken, maar ook naar de uitwerking van onze keuzes.

Tegelijkertijd leert het dat een fout een mens niet voor altijd hoeft te bepalen. Wie verantwoordelijkheid neemt, kan leren, vergeven, om vergeving vragen en proberen iets te herstellen.

Dit principe wil ons niet uit angst voor een latere straf het goede laten doen. Het vraagt om een dieper moreel besef: alles wat wij in de wereld brengen heeft betekenis en onze keuzes hebben altijd gevolgen.

Onze keuzes en de manier waarop wij anderen behandelen, vormen niet alleen de ervaring van anderen, maar ook wie wij zelf worden en de wereld om ons heen.

7. Eeuwige ontwikkeling staat open voor iedere menselijke ziel

Officiële formulering: Eternal Progress Open to Every Human Soul

Persoonlijke waarden: hoop, leergierigheid, geduld, volharding en bescheidenheid.

Vraag voor het dagelijks leven: waar kan ik groeien zonder van mezelf of anderen volmaaktheid te eisen?

Het zevende principe is bovenal een principe van hoop. Geen enkele menselijke ziel is voorgoed verloren en niemand is voor eeuwig veroordeeld. Groei en verandering blijven altijd mogelijk – tijdens het aardse leven en, volgens het spiritualisme, ook daarna.

Geestelijke ontwikkeling betekent niet dat iemand steeds ‘hoger’, bijzonderder of belangrijker wordt dan anderen. Het gaat om het groeien in bewustzijn, liefde, wijsheid, mededogen en verantwoordelijkheid.

Iemand kan veel spirituele kennis bezitten of bijzondere spirituele ervaringen hebben en toch nog veel te leren hebben in de omgang met anderen. Werkelijke ontwikkeling wordt niet alleen zichtbaar in wat iemand zegt te geloven, maar vooral in zijn of haar houding en handelen.

Die groei verloopt zelden in een rechte lijn. Mensen maken fouten, vallen terug in oude patronen, raken soms de weg kwijt en veranderen gaandeweg van inzicht.

Dat maakt ontwikkeling niet waardeloos. Juist het herkennen van onze tekortkomingen en opnieuw proberen andere keuzes te maken, kan een belangrijk onderdeel van de groei van de ziel zijn.

Het woord eternal maakt duidelijk dat deze ontwikkeling volgens het spiritualisme niet eindigt bij de lichamelijke dood. De spirituele wereld wordt niet gezien als een statische eindbestemming waar iedere ziel onmiddellijk alles begrijpt of volmaakt is.

We nemen ons bewustzijn, onze persoonlijkheid en de lessen uit ons aardse leven mee. Van daaruit kan de ontwikkeling verdergaan, onder meer door inzicht, liefde en dienstbaarheid aan anderen.

Dit principe kan gemakkelijk worden uitgesteld naar een toekomstig bestaan, maar het begint juist in het hier en nu. Iedere eerlijke zelfreflectie, iedere poging om iets te herstellen, iedere keuze om oude patronen los te laten en iedere daad van liefde of menselijkheid is al een stap in die ontwikkeling.

We hoeven niet volmaakt te zijn om te kunnen groeien. We moeten wel bereid zijn om eerlijk naar onszelf te kijken.

Eeuwige ontwikkeling staat open voor iedere menselijke ziel. Niet alleen voor mensen die een bepaald geloof aanhangen, een bijzondere gave hebben of veel spirituele kennis bezitten.

Ook iemand die tijdens het aardse leven ernstige fouten heeft gemaakt, wordt niet voor eeuwig afgeschreven. Dat neemt de verantwoordelijkheid voor die fouten niet weg, maar laat wel ruimte voor bewustwording en verandering.

Daarmee verbindt het zevende principe rechtvaardigheid aan hoop. Alles wat wij doen heeft gevolgen, maar niemand wordt de mogelijkheid tot groei ontnomen.

Ieder mens blijft deel van de goddelijke oorsprong en draagt, hoe verborgen soms ook, het vermogen tot ontwikkeling in zich.

Leven vanuit de Seven Principles

De zeven principes vormen samen een visie op ons mens-zijn: we komen voort uit één bron, zijn met elkaar verbonden, blijven volgens het spiritualisme na de lichamelijke dood bestaan en dragen verantwoordelijkheid voor wat we met ons leven en onze mogelijkheden doen.

Hun waarde wordt zichtbaar in de keuzes die we in het dagelijks leven maken en in de waarden waaraan we die keuzes toetsen: eerlijkheid, respect, gelijkwaardigheid, compassie, bescheidenheid, dienstbaarheid en persoonlijke verantwoordelijkheid.

Zo krijgt een spirituele overtuiging werkelijk betekenis in ons leven. Dat wil niet zeggen dat het altijd gemakkelijk is. Het groeiproces is er een van vallen en opstaan, waarbij ieder mens zich in zijn of haar eigen tempo ontwikkelt.

We hoeven de principes niet klakkeloos aan te nemen. Openheid, bereidheid tot zelfonderzoek en de moed om ze in het dagelijks leven toe te passen, zijn misschien wel de belangrijkste sleutelwoorden.

De vraag is uiteindelijk niet alleen wat we geloven, maar vooral: wat wordt er van onze overtuiging zichtbaar in de manier waarop wij leven?

Bronnen en verder lezen